Είσαι αυτό που σκέφτεσαι, ή αυτό που κάνεις;

Οι περισσότεροι θα απαντήσουν ότι είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που σκεφτόμαστε.

Έτσι φαίνεται με μια πρώτη ματιά.

Η καθημερινή μου πάλη είναι να κάνω όλα όσα σκέφτομαι και να μη μείνω πίσω βαλτώνοντας σε μια «απλή» ζωή.

Θα μου πεις, τι θέλεις, κάτι σπουδαίο; Ναι, θέλω κάτι σπουδαίο, όχι για να το τρίψω στην μούρη κανενός, αλλά για να μην πω στον εαυτό μου ότι δεν έκανα ό,τι μπορούσα.

Δεν έχω τίποτα εναντίον μιας απλής ζωής, απλά δε μου αρκεί μέσα μου.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι μπορώ να αποφύγω εύκολα την ανθρώπινη φύση μου, που θέλει να αράξει και να ξεκουραστεί.

Παλιότερα, το να κάτσω μέσα και να δω ταινία το θεωρούσα ύβρη, όπως και το να κοιμηθώ νωρίς. Τώρα απολαμβάνω να κοιμάμαι νωρίς, να σηκώνομαι νωρίς και να κάνω «πράγματα».

Ο όρος «ΠΡΑΓΜΑΤΑ» είναι μάλλον μεγάλη παγίδα, αφού δε μπορώ να πω με ευκολία ποια ήταν αυτά μετά το τέλος μιας γεμάτης μέρας. Συνήθως καταλήγω κουρασμένη και με τρομερές τύψεις, αν όντως έκανα όσα σκεφτόμουν.

Είμαστε τελικά αυτά που σκεφτόμαστε ή αυτά που κάνουμε;

Θολώνουν οι γραμμές.

Δεν έχω κανένα θέμα με την απλή ζωή του κάθε ανθρώπου, αρκεί να είναι συνεπής με αυτή την επιλογή.

Για παράδειγμα το σπίτι – δουλειά και κανένα γυμναστήριο δε μου λέει κάτι. Αυτό θεωρώ απλή ζωή.

Δε μου λέει κάτι αν νιώθεις ότι έχεις και άλλα να δώσεις στον εαυτό σου και δε μιλάω για λεφτά εδώ, ούτε για σελεμπριτολάιφ.

Μιλώ για αυτοπραγμάτωση, ήρθες, είδες και δεν απήλθες ντουβάρι, έκανες κάτι όμορφο εδώ.

Τώρα που είπα όμορφο, μου ήρθαν στο μυαλό οι μικροί τύραννοι (καρδούλα εδώ) που πολλοί γονείς κρύβονται πίσω από την δημιουργία τους, για να δικαιολογήσουν το ότι δεν κάνουν τίποτα για τους εαυτούς τους.

Βέβαια, υπάρχουν και εκπληκτικά παραδείγματα ανθρώπων με παιδιά, που σπουδάζουν, διαβάζουν, πηγαίνουν σε εκθέσεις και ασχολούνται με τα παιδιά τους τόσο όσο, ώστε να είναι επαρκές και για τα δύο μέρη.

Πάμε όμως πίσω σε εμάς, χωρίς παιδιά και με όνειρα, που είμαστε αδικαιολόγητοι.

Είναι γλυκός ο καναπές, γλυκά και τα σουβλάκια και οι φίλοι με κρασί έξω και αυτοί γλύκα είναι.

Αν έφταναν όλα αυτά, δε θα έκανα καμία σκέψη, δε θα βασανιζόμουν κάθε εβδομάδα και θα ήμουν ήρεμη.

Όμως δε φτάνουν και από τη μία έχω αυτό το σκουλήκι μέσα μου που με τρώει κάθε μέρα, που με κάνει να ονειρεύομαι να φτιάξω εκατοντάδες πράγματα και από την άλλη έχω και ένα μήλο, που κάθεται αραχτό το σκουλήκι μου και το τρώει απολαμβάνοντας την ζωή.

Leave a Reply