Πώς να συνηθίσεις ότι όλα πάνε καλά στη ζωή σου (επιτέλους)

Την τελευταία δεκαετία κουβαλάω πάντα μέσα μου μια θλίψη για ανθρώπους που έχασα από κοντά μου, αλλά και για τις φορές που ταλαιπωρήθηκα με δουλειές και σχέσεις.

Σίγουρα και εσύ παλεύεις με δικά σου θέματα που μπορεί να είναι οικογενειακά, με την εμφάνισή σου ή και με την δουλειά.

Υπήρξα άνεργη και μόνη. Υπήρξα εργαζόμενη και μόνη. Βασικά, υπήρξα σε ό,τι πιθανό συνδυασμό μπορείς να φανταστείς.

Έχω νευριάσει πολλές φορές με άνδρες και άλλες τόσες με τον εαυτό μου.

Έδωσα πολλές ευκαιρίες και απογοητεύτηκα άλλες τόσες.

Σε μια σκοτεινή περίοδο της ζωής μου ονειρεύτηκα ότι θα μπορούσα να δημιουργήσω μία υπηρεσία που να βοηθά τα κορίτσια που δεν έχουν τι να βάλουν.

Έτσι γεννήθηκε το I Have Nothing to Wear και έπειτα από ένα χρόνο ραντεβού άρχισα να γράφω πιο προσωπικά άρθρα, για έρθουμε πιο κοντά και να μοιραστούμε κοινές εμπειρίες.

Το site και η μόδα με έφεραν κοντά με τους ανθρώπους της τωρινής μου δουλειάς και έτσι εδώ και 1,5 χρόνο μπορώ να πω ότι έχω τους καλύτερους συνεργάτες που είχα ποτέ και την ελευθερία να φέρνω νέες προτάσεις.

Στα προσωπικά δεν θα πω ότι στάθηκα τυχερή, γιατί δεν είναι μόνο τύχη. Είναι μία σωστή επιλογή, όσο ξενέρωτο και να ακούγεται αυτό (και ο ίδιος τσαντίζεται όταν του το λέω).

Με το «σωστή επιλογή» εννοώ έναν άνθρωπο που τον έχω εγκρίνει για τις αρετές του και το ήθος του, αλλά και το πως με αντιμετωπίζει και δεν στάθηκα μόνο στον ενθουσιασμό της στιγμής, όπως παλιά.

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου λέει ξανά και ξανά, να δω πολύ βαθιά στην ψυχή του άλλου και να μην πατήσω σε σάπιο σανίδι.

Βέβαια, αυτό προϋποθέτει πολύ θάρρος.

Για να δεις μέσα στην ψυχή του πρέπει να είσαι έτοιμη να φύγεις μόλις δεις σημάδια που δε θες στη ζωή σου και ξέρεις ότι πολλές φορές τα έχουμε δει από την αρχή, αλλά δεν το παραδεχόμαστε.

Περνώντας τον περισσότερο χρόνο της ενήλικης ζωής μας λύνοντας προβλήματα, φτάνουμε σε σημείο να μη γνωρίζουμε πως να διαχειριστούμε την απουσία τους.

Αυτήν την περίοδο μαθαίνω ακριβώς αυτό, πώς να απολαύσω αυτά που έχω και να μην σκαρφίζομαι προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.

Ξέρεις όμως τι διαπιστώνω; Ότι έχω συνηθίσει στα δύσκολα.

Τώρα που είναι όλα πιο εύκολα και όμορφα, πώς κάθομαι ήσυχη να το απολαύσω;

Τόσο καιρό είχα μάθει να χτυπάω, να σηκώνομαι, να ζητώ συγνώμη και να συγχωρώ.

Πώς συμπεριφέρεσαι όταν όλα για όσα δούλεψες προοδεύουν και αναπτύσσονται ομαλά;

Προφανώς οι δύσκολες φάσεις χρειάζονται αρκετή μαεστρία, αλλά και οι πιο γλυκές και εύκολες χρειάζονται μια αντίστοιχη διαχείριση και κατανόηση.

Όταν λοιπόν μου τη βαράει και αρχίζω να ταξιδεύω με το μυαλό μου κάνοντας καταστροφικές υποθέσεις για το μέλλον, κάνω 3 πράγματα.

1. Ρίχνω ένα ωραίο κλάμα για να φύγει όλη η ένταση από μέσα μου, για να «ξεπλυθώ» από την υπερένταση της καθημερινότητας.

2. Φαντάζομαι πώς θα ήταν να μην είχα τίποτα από αυτά που έχω για δέκα λεπτά και μετά ισιώνω όταν σκέφτομαι ότι όλα είναι μια χαρά.

3. Τέλος, σκέφτομαι ότι και όλα να πάνε κατά διαόλου, θα τριγυρνώ με σατέν ρόμπες στο σπίτι ακούγοντας δίσκους στο πικάπ για καιρό, μετά θα γράψω βιβλίο και θα αναγεννηθώ από τις στάχτες μου σαν μία σοφή 40άρα.

Το 3 είναι το Plan B μου.

Leave a Reply