Ο Harvey Weinstein που όλες κάποτε γνωρίσαμε

Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για να γράψω αυτό το κείμενο γιατί, ως γυναίκα, έχω κακώς συνηθίσει το θράσος των ανδρών και μου φαίνεται ότι είναι μέσα στα tasks που έχω καθημερινά το να το αντιμετωπίσω.

Μην έχεις την εντύπωση ότι αυτό δεν συμπεριλαμβάνει τσαμπουκάδες και προσβολές από μεριάς μου στους εν λόγω «κυρίους».

Πριν αρκετά χρόνια, μία από τις πρώτες δουλειές που είχα πιάσει ήταν ως υπάλληλος γραφείου σε μια οικογενειακή επιχείρηση.

Ήμουν αρκετά ενθουσιασμένη και ευγνώμων που βρήκα αυτή τη δουλειά μετά από 8 μήνες ανεργίας.

Τα καθήκοντά μου ήταν πολλά και με πίεζαν αρκετά, όχι όμως εξαιτίας της φύσης της δουλειάς, αλλά γιατί είχα να αντιμετωπίσω αυτό που αποκαλώ Πα.Μι.Ελ.Ε: Παράνοια Μικρομεσαίας Ελληνικής Επιχείρησης.

Την μία μέρα μαύρο, την άλλη άσπρο. Ατάκες του τύπου «Φάε τα λαρύγγια σε συνεργάτες που σηκώνουν το κεφάλι», ή «Να συμπεριφέρεσαι σαν πούμα στη ζούγκλα», κτλ.

Πέρα από τις απύθμενες βλακείες του ιδιοκτήτη, έμαθα σημαντικά πράγματα που τα κρατώ έως σήμερα, όπως να μιλώ πάντα με ημερομηνίες στις δουλειές για να κρατώ ένα πρόγραμμα με το τι έχω να κάνω και πότε.

Δυστυχώς με τον κύριο αυτό έπρεπε να έχω συχνές συναντήσεις για να κανονίζουμε καθημερινά θέματα και να συντονίζουμε τη δουλειά. Να αναφέρω εδώ, ότι μαζί του συνεργαζόταν και η γυναίκα του, με την οποία είχαν μαζί την επιχείρηση.

Το γραφείο μου ήταν σε ένα δωμάτιο μόνο του, λίγο πριν τα γραφεία των υπολοίπων και επίσης, όλοι οι υπάλληλοι ήμαστε γυναίκες. Πολλές φορές μου είχε δώσει την αίσθηση ότι μάζευε ένα είδους χαρέμι για την πάρτη του.

Η γυναίκα του ήταν μία αγενέσταστη τύπισσα , που μιλούσε πολύ άσχημα και προσβλητικά, με αποτέλεσμα όλοι οι συνεργάτες της να αποχωρούν.
Όσο για εμένα ήμουν εντελώς ψάρι, αλλά είχα πάντα φωνή και αντιδρούσα.

Θυμάμαι λοιπόν μια μέρα, μπαίνει ο εν λόγω κύριος στο γραφείο μου και μου μιλάει για το ότι το γραφείο μου μυρίζει σαν ιταλικό καφέ και πόσο ωραία αίσθηση έχει (Είχα μια καφετέρια με ζεστό γαλλικό καφέ στο γραφείο) και ΤΣΠΟΥΠ έρχεται δίπλα μου και μου λέει να μου δώσει ένα φιλί στο μάγουλο.

Δεν ξέρω για εσένα, αλλά εγώ σε τέτοιες φάσεις παγώνω για μερικά δευτερόλεπτα

Του λέω όχι και μου απαντάει, «Όσο λες όχι, τόσο μου τη δίνει…» (ατάκα Σταμάτη Γαρδέλη σε βιντεοκασέτα).

Πετάγεται λοιπόν, με φιλάει στο λαιμό και φεύγει.

Εγώ στήλη άλατος, εγκεφαλικά, όλη μου η ζωή να περνά από μπροστά μου, εικόνες από Trainspotting, εικόνες από μένα μετά από φόνο ριγμένη σε ένα κελί του Κορυδαλλού, εικόνες από ανεργία, εικόνες από κενό.

Το είπα σε δύο συνεργάτες. Η γυναίκα, που ήταν εσωτερική, χασκογέλασε και τρόμαξε μαζί, αλλά μέχρι εκεί, γεγονός που με έκανε να καταλάβω ότι για εκείνη ήταν εντάξει αυτό, γιατί το θεωρούσε μάλλον «Είμαι γκομενάρα ακόμα στα 40», αλλά για μένα, στα 27, ήταν εμετικό και προσβλητικό.

Ο εξωτερικός συνεργάτης, άνδρας, φρίκαρε και μου είπε «Τι κάνει ρε αυτός; Πάει καλά να κάνει τέτοια πράγματα;».

Ήμουν ήδη 6 μήνες στη δουλειά, αλλά το έβλεπα ότι δεν θα πάει, μία με τον γελοίο, μία με την ανισόρροπη γυναίκα του.

Το γεγονός εκείνης της ημέρας με κατέβαλλε σε σημείο που με σκότωσε. Απλά μετρούσα μέρες.

Ξέχασα να σου πω, ότι ήθελε να μου φιλάει τα χέρια μέσα στην παλάμη και όταν εγώ τα τραβούσα, γελούσε που νευρίαζα. Του είπα «Έρχομαι εδώ να δουλέψω, όχι για να μου φιλάτε τα χέρια» και είπε «Πώς κάνεις έτσι;».

Έβραζα.

Ένα ωραίο μεσημέρι ήταν και η γυναίκα του στο γραφείο του, ξαπλωμένη στον καναπέ. Της λέει λοιπόν «Ρε …… , λέω στην Πελαγία να της φιλήσω τα χεράκια και δεν θέλει» και απαντάει αυτή «Γιατί δεν θέλεις; Αυτό είναι κολακευτικό για μια γυναίκα».

Κατάπια έντονα για να σταματήσουν να βουίζουν τα αυτιά μου.

Απάντησα στο επικό αυτό ζευγάρι, ότι απλά δε θέλω να μου φιλούν τα χέρια.

Αυτοί οι δύο έχουν δύο μεγάλες κόρες, που τις έχω γνωρίσει και αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι ότι δεν σκέφτηκε ποτέ αυτός ο πατέρας ότι θα μπορούσε η κόρη του να βρεθεί στη θέση μου.

Αλλά έτσι και βρισκόταν η κόρη του σε τέτοια φάση, ως πούμα που θεωρούσε τον εαυτό του, θα τον κανόνιζε καλά, όπως έχει μάθει στη ζούγκλα που έχει επιλέξει να ζει.

Εμένα ο μπαμπάς μου είχε χαθεί λίγα χρόνια πριν για να μπορέσει να με υπερασπιστεί, ο αδερφός μου περνούσε δύσκολα εκείνη την περίοδο και ο φίλος μου δεν κατάλαβε ποτέ πως ένιωσα τότε, άλλωστε ήμαστε ήδη στην τελική ευθεία του χωρισμού.

Έτσι, μετά από λίγο έφυγα, μια απλή μέρα με μια απλή παραίτηση, μένοντας μέχρι την επόμενη δουλειά 9 μήνες άνεργη.

Σήμερα δε με νοιάζει που δε με υπερασπίστηκε κανείς τότε, γιατί έμαθα αυτά τα γελοία όντα να τα βάζω στη θέση τους χωρίς να ακούω κ α ν έ ν α ν.

Leave a Reply