Lady Gaga: το ντοκιμαντέρ που με έπνιξε στα δάκρυα

Δεν είμαι little monster, δεν είμαι φαν της, όχι ότι δεν την παραδέχομαι, αλλά ποτέ δεν ήταν του γούστου μου.

Θαύμαζα τις παράξενες εμφανίσεις της και τα κότσια της να παρουσιάζεται σαν κινούμενο γλυπτό. Δύο αγαπημένα μου outfit της είναι το φόρεμα κρέας και οι βάτραχοι Κέρμιτ.

Γέλασα με την καρδιά μου και στα δύο για το χιούμορ και την οξυδέρκειά της.

Μετά την ψιλοέχασα και δεν παρακολουθούσα καθόλου την πορεία της.

Ως οπαδός του Netflix και του live streaming γενικότερα, ψάχνω μέσα στην mobile εφαρμογή της υπηρεσίας για νέα πράγματα.

Να σας πω εδώ, πως βλέπω ταινίες από το κινητό στο κρεββάτι πολύ συχνά.

Το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής, αναζητώντας κάτι να με εμπνεύσει, έπεσα πάνω στο Five Foot Two.

Πρώτα από όλα, είδα τον άνθρωπο μέσα από το καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ. Πόσο συγκλονιστικό είναι να «περιφέρεται» από το στούντιο ηχογράφησης, στο σπίτι της, στο Super Bowl και την οικογένειά της.

Εκεί που την θαυμάζεις, την λυπάσαι κιόλας.

Ένα άνθρωπος που αντιμετωπίζει τις δισκογραφικές, τις προσδοκίες εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά και του ίδιου της του εαυτού.

Αν κάποιες φορές ζήλεψα την ζωή αυτών των ανθρώπων έστω και λίγο, με αυτό το ντοκιμαντέρ μου τέλειωσε. Ένιωσα απέραντη θλίψη για την μοναξιά της, τους μυϊκούς πόνους της, τα «πρέπει» που της επιτάσσει το σύστημα που ζει.

Αξιοθαύμαστη, επίμονη, εγωκεντρική, ευαίσθητη, γλυκιά, με τρομερό χιούμορ, αλλά πάντα τόσο μόνη.

Φαντάζομαι, όπως όλοι όσοι θα ήταν στη θέση της.

Αφού φόρτωσα συναισθήματα τη μιάμιση ώρα που κράτησε, όταν ακούστηκε σπασμένη η φωνή της να λέει πως όλη μέρα την αγγίζουν άνθρωποι και το βράδυ κανείς, γέμισα δάκρυα για το κορίτσι που άκουγα.

Τι και αν έχει τον κόσμο στα πόδια της από τα 20 της, μια δεκαετία πια.

Leave a Reply