Όλα για την μητέρα μου

like-moter-like-daughterΣυνήθιζα να σου γράφω κάθε μέρα, αλλά δε το κάνω πια. Όχι γιατί σε ξέχασα, αλλά γιατί η ζωή μου και η δουλειά με απορροφούν διαρκώς.

Σηκώνομαι στις 7 το πρωί και όλη μέρα προσπαθώ να κάνω κάτι δημιουργικό και όμορφο να δουλέψει.

Στο αυτί μου βρίσκεται συνεχώς ένα καλώδιο τηλεφώνου συνδέοντάς με με όλους.

Μπορεί η ζωή σου να είναι παρόμοια, μπορεί όχι.

Δεν παραπονιέμαι, αλλά μονάχα σου εξηγώ.

Είμαι 34 και νιώθω 24, το αυτοκίνητό μου είναι βρώμικο και δεν έχω βρει χρόνο να το αφήσω για πλύσιμο.

Προσπαθώ να βρω χρόνο να δω τους φίλους μου, αλλά αποτυγχάνω αρκετά συχνά.

Προσπαθώ να μη νευριάζω με την μητέρα μου, αλλά αποτυγχάνω παταγωδώς.

Το να είσαι κόρη μου φαντάζει δύσκολο. Την ενοχλεί που δεν ωριμάζω και από την άλλη με βλέπει ως έφηβη ακόμη.

Μαλώνουμε για βλακείες που όταν τις αφηγούμαι φαντάζουν ακόμα πιο βλακείες.

Οι φίλες μου ετοιμάζουν παιδιά ή έχουν κάνει ήδη.

Έγιναν μητέρες και εγώ ακόμα μαλώνω με την δική μου.

Είμαστε στην δεκαετία των 30, στην ίδια ηλικία που οι μητέρες μας μας έφτιαξαν και ακόμα αναλωνόμαστε σε καυγάδες που σε 20 λεπτά – και όχι σε 20 χρόνια – θα μοιάζουν ασήμαντοι.

Γιατί ο άνθρωπος που αγαπάμε πιο πολύ μπορεί να μας ανάψει τα λαμπάκια με την μία;

Πότε σταματάς να είσαι κόρη και η μητέρα σου σε βλέπει ως γυναίκα πια;

Όσο μεγαλώνω τόσο της μοιάζω, σε όλα.

Στις γκριμάτσες, στη φωνή, στην δικαιοσύνη που θέλει να επιβάλλει, στις κινήσεις, στον τρόπο που κάθομαι,ακόμα και στον τρόπο που χασμουριέμαι.

Έχω γίνει η μαμά μου, αλλά ακόμα είμαι εγώ.

Όσο περνάει ο καιρός τόσο της μοιάζω εμφανισιακά.

Όσο περνάει ο καιρός βλέπω ότι κακώς νευριάζω και θα πρεπε να αναλογιστώ την ηλικία της και να σταματήσω να θέλω να την αλλάξω.

Εγώ θα πρέπει να αλλάξω.

Δεν είμαι εγώ το παιδί πια, αλλά εκείνη.

Πρέπει να δείξω κατανόηση στα άγχη της και τις φοβίες της για μένα, γιατί απλά δεν ξέρει.

Δεν ξέρει τι πέρασμα έκανε η γενιά μας από κινδύνους, ραγισμένες καρδιές, απολύσεις και άπειρες ώρες σε επαγγελματικά ραντεβού με λίγο ή κανένα νόημα.

Δεν γνωρίζει από διαλυμένες σχέσεις, φιλίες και βράδια στη δουλειά.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζει.

Τα γνωρίσαμε εμείς και τα “μεταβολίσαμε”.

Σηκωθήκαμε την επόμενη μέρα, φορέσαμε το χαμόγελό μας και προχωρήσαμε.

Το μόνο που χρειάζεται να ξέρει είναι ότι προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια ενδιαφέρουσα και αληθινή ζωή.

Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αγκαλιά και ένα φιλί, χωρίς εξηγήσεις, γιατί η ζωή μας είναι πολύπλοκη σε σχέση με την δική της και έχουμε τους φίλους μας τα απογεύματα μετά το γραφείο για να την εξηγήσουμε.

Leave a Reply