Φύγε εσύ, έλα εσύ – Ανασκόπηση 2016

dsc06789Έχω μέρες να σου γράψω, δεν ένιωθα τίποτα σημαντικό πως έχω αν σου πω.

Η δουλειά και τα ραντεβού για styling, με είχαν απορροφήσει. Και ναι, σε άφησα πίσω

Συνηθίζω να μην μοιράζομαι με άλλους αδιάφορες βλακείες, αλλά μόνο τις ενδιαφέρουσες (βλακείες).

Μία μέρα μετά τα Χριστούγεννα, κάθομαι υπολογιστή, άναψα τσιγάρο και έφτιαξα εσπρέσο για να σου γράψω για το 2016.

Ήταν μια θεότρελη χρονιά, πιο τρελή και από το 2015.

Η νέα χρονιά με βρήκε άνεργη, μόνο με το I Have Nothing to Wear και τα ραντεβού, πράγμα που με έκανε να καταλάβω πόσο υπέροχο είναι (για μένα) να φτιάχνω κάτι δικό μου.

Οι ερωτικές μου περιπέτειες, παρέμειναν περιπέτειες έως το τέλος του 2016.

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το να βρεις έναν άνθρωπο είναι ένα μεγάλο task και κάπως κουραστικό.

Δεν είμαι καμιά Αγία… πιο πολύ διαβολάκι θα με έλεγα.

Και επειδή παρατηρώ την ακόρεστη ανάγκη στα σόσιαλ για να είμαστε με κάποιον no matter what, θα δηλώνω μεταξεταστέα μέχρι νεωτέρας.

Το 2016 που λέτε, είχε πολύ από όλα. Πολλά ξενύχτια, πολλά γέλια και πολλές συνειδητοποιήσεις.

Η μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ήρθε με τη νέα μου δουλειά. Μετά από ατελείωτα βιογραφικά και απορρίψεις, βρήκα μια ομάδα και μαζί δημιουργήσαμε ένα προϊόν.

Τότε κατάλαβα ότι όσα ήλπιζα ανυπόμονα να συμβούν, μπορούσαν πια να γίνουν.

Όταν για πολύ καιρό είσαι έξω από τα πράγματα τίποτα δεν συμβαίνει γιατί απλά δεν αλληλεπιδράς.

Μόλις όμως μπαίνεις ξανά στο “καζίνο” αρχίζεις ξανά να παίζεις και να προσπαθείς όπως παλιά.

Σε ότι αφορά τους φίλους μου, διαπίστωσα ότι μεγαλώνουν και κάνουν την ζωή τους όπως οι κανονικοί άνθρωποι, ενώ εγώ αφήνομαι να παρασυρθώ στο παιχνίδι της ζωής.

Αυτήν την χρονιά λοιπόν ένιωσα τα λιγότερα “πρέπει” από κάθε άλλη χρονιά.

Απλά δεν έπρεπε τίποτα. Έκανα ό,τι μου ήρθε στο κεφάλι σαν μικρό παιδί.

Και δεν έχασα. Κέρδισα.

Κέρδισα την παιδικότητα που μου πήρε το 2015 λόγω της ανεργίας.

Το 2016 βρήκα τους στόχους μου, και εκεί γύρω στο τέλος του κατάλαβα την τεράστια ανάγκη που είχα να σου γράφω μέσα από το site.

Σου γράφω για να νιώσεις πως δεν είσαι η μόνη περίεργη με αναζητήσεις.

Είμαι και εγώ εδώ.

Η μόδα είναι πάντα μόδα, το στυλ όμως είναι κάτι άλλο. Αναβλύζει από τον εαυτό μας.

Πως θα μπορούσε να υπάρξει στυλ χωρίς χαρακτήρα;

Και δεν είμαι μια τύπισσα που έρχεται να σου πει τι να βάλεις, αλλά για να μπούμε μαζί σαν φίλες σε μια αναζήτηση.

Γιατί τα ρούχα μας είναι η διάθεσή μας και αντίστροφα.

Αν ήταν αλλιώς δεν θα αλλάζαμε δύο και τρεις φορές πριν βγούμε.

Leave a Reply