Εγώ Καμάρα και εσύ Πολυτεχνείο

beautiful-cute-love-love-street-pretty-favim-com-201876Πίνω το ποτό μου χαλαρώνοντας, και ακούγοντας την φίλη μου να προσπαθεί να χωρέσει στη μία διαθέσιμη ώρα που έχουμε όλα τα νέα των ημερών.

Η συζήτηση πάει στα γνωστά θέματα για τις σχέσεις των ανθρώπων.

Μου δηλώνει με ύφος ανκοργούμαν ότι οι σχέσεις είναι πια δύσκολες (τις γκομενικές εννοεί).

“Μόνο οι προσωπικές; Όλες είναι δύσκολες”, συμπλήρωσα.

Έγνεψε καταφατικά δίνοντάς μου το ελεύθερο να συνεχίσω.

Αναρωτιέμαι γιατί όλο και περισσότερες σχέσεις είναι δυσλειτουργικές ενώ υπάρχει μεγάλη ανάγκη για συντροφιά και αξεπέραστη μοναξιά, πράγμα που μπορείς να το καταλάβεις μέσα σε ένα σκρολ στα σόσιαλ.

Εγωισμός. Αυτή η μάστιγα.

Ενώ όλοι θέλουμε έναν άνθρωπο δίπλα μας, κατά την διάρκεια της σχέσης τρέχουμε σαν λαχανιασμένα κυνηγόσκυλα πίσω από τις ατομικές μας ανάγκες, γυρίζοντας πίσω με τρόπαιο την φράση “έκανα όπως ένιωθα”.

Έκανες όπως ένιωθες… και; Κατέκτησες καμιά κορυφή ας πούμε;

Όχι βέβαια. Αν θέλουμε στη ζωή να κάνουμε όπως ορίζει το Εγώ μας, μπορούμε να μείνουμε με αυτό και μόνο.

Αν όμως θέλουμε μια υγιή σχέση, οφείλουμε να βγούμε από τη εγωιστική μας ύπαρξη και να δώσουμε ένα φιλί στο “Εμείς”.

Το “Εμείς” είναι ένα σπορ, όπως και το “μόνος”.

Όσο πιο πολύ εξασκείσαι και στα δύο, τόσο καλύτερος γίνεσαι.

Γι’ αυτό λοιπόν αν βρίσκεσαι στο εμείς, εξασκήσου σε αυτό το γήπεδο και όχι στο γήπεδο του εγώ.

Γιατί θα καταλήξεις να βάζεις αυτογκόλ.

Leave a Reply